Test Onimusha: Way of the Sword: Capcom znowu robi to świetnie, TheGamer zachwycony!

Szukasz alternatywy dla soulslike'ów zalewających rynek action-RPG? Onimusha: Way of the Sword to prawdopodobnie najlepszy zakup, jaki zrobisz tej jesieni. Pod warunkiem, że lubisz nerwowe walki na miecze i boss fighty karzące za niedokładność, a nie za powolność.

Dla tych, którzy dopiero się zapoznają: Onimusha to stara franczyza Capcomu, łącząca samurajów, demony i akcję z perspektywy trzeciej osoby. Ta nowa odsłona wkłada nas w geta Miyamoto Musashiego, charyzmatycznej postaci, dalekiej od typowego małomównego samuraja, który rozdaje ryż głodnym dzieciom, by kilka minut później siekać hordy demonów. Ten kontrast działa cudownie.

System walki, który śmie zaproponować coś innego

Prawdziwym sukcesem gry, według TheGamer, jest odrzucenie panującej formuły soulslike. Nie ma tu generycznego schematu roll-block-parry: Onimusha proponuje parowanie, deflekcję (która opróżnia dużą część paska staminy przeciwnika, ale wymaga precyzyjnego wyczucia czasu) oraz, co najważniejsze, Issen – ten kontratak wykonywany chwilę przed uderzeniem, który natychmiast zabija większość przeciwników. Każda opcja to zakład na ryzyko i nagrodę. Efekt: prawdziwa fantazja o samuraju, w której stanie nieruchomo w środku hordy i wykonywanie kolejnych egzekucji daje rzadko spotykaną satysfakcję.

Walki z bossami są prawdziwą gwiazdą spektaklu. Prawie wszystkie są pamiętne, z wzorcami wymagającymi zrozumienia otoczenia i słabości w czasie rzeczywistym – niektóre walki graniczą wręcz z zagadką pod presją. Capcom wykorzystuje ponownie niektórych bossów, ale nigdy do tego stopnia, by to znudziło, a łupy związane z tymi walkami wyraźnie usprawiedliwiają ponowne podejście bez marszczenia brwi.

Pod względem struktury, mieszanka pół-otwartego świata (baza w Kioto, zadania pobocznie, ulepszenia) i bardzo scenariuszowych, liniowych poziomów pozwala uniknąć klasycznej pułapki rozciągniętego open worldu. Fragment w stylu podziemnego horroru, pełen abominacji, pokazuje, że Capcom wciąż umie zaskoczyć wizualnie – RE Engine dostarcza tu, według dziennikarza, jedną z najpiękniejszych gier roku.

Punkty, które trochę uwierają

System absorpcji dusz wrogów wydaje się nieco łamać rytm: trzeba przytrzymać lewy spust w środku walki, aby je odzyskać, pod ryzykiem, że wzmocnią one przeciwnika. Jest to niezgrabne i wybija z płynnej akcji, jaką oferuje resztę rozgrywki. Zwykli wrogowie z kolei pozostają zbyt pasywni w małych grupach – trudność naprawdę wzrasta tylko podczas walk z bossami.

Jeśli lubiłeś Nioh za jego wymagający charakter, ale znudził cię loot oparty na losowości, albo jeśli Sekiro zaszczepił w tobie zamiłowanie do parowania, ale bez jego całkowitej wymagalności soulslike, Onimusha: Way of the Sword odhacza odpowiednie punkty, analizuje TheGamer. Satysfakcjonujące walki, hojna reżyseria, nieskazitelna kierunek artystyczny: niewiele wad, i żadna z nich nigdy naprawdę nie umniejsza przyjemności z gry.