Jak długo trwa demo testowana na Gamescom?

Trzydzieści do czterdziestu minut z padem w ręku, skalibowana wokół jednej misji infiltracji bazy Protogen, która zmienia się w intensywną walkę.

Jak działa system towarzyszów?

Wybieracie jednego, aby Cię towarzyszył fizycznie, a pozostali pozostają w komunikacji, aby Cię wspierać zgodnie ze swoimi umiejętnościami. Źle ich pozycjonując, komplikujesz sobie niepotrzebnie progresję, według twórców.

Jaki jest główny zarzut wobec tej demo?

Faza infiltracji poprzedzająca walkę jest dyrygeńska do karykatury, z obowiązkowym wskaźnikiem misji i zerem znaczących wyborów. Ponadto dialogi i obiecane rozgałęzienia narracyjne w ogóle się nie pojawiają.

Czy atmosfera The Expanse jest dobrze oddana?

Tak, Owlcat poprawnie oddaje ten praktyczny i ziemisty ton, daleko od space opery. Reżyseria jest dbała, a scenariusz napina się w tempie crescendo.

Czy walka jest naprawdę przekonująca?

Balansowanie wydaje się uczciwe, ani zbyt trudne, ani zbyt słabe. Feedback spustników funkcjonuje, strzały w głowę ze snajperki są płynne, a niszczalny design poziomów stale zmusza do poruszania się i szukania osłon.

The Expanse: Osiris Reborn - pierwsze wrażenia IGN France z Gamescom 2026 - Zapowiedź

Trzydzieści do czterdziestu minut z padem w rękach na jednej, unikalnej misji, przygotowanej specjalnie na potrzeby dema Gamescom: infiltracja bazy Protogenu, ekstrakcja, która przeradza się w chaos, i niezniszczalny mutant depczący po piętach. Taki format udało się przetestować dziennikarzowi IGN France w The Expanse: Osiris Reborn. Dominujące uczucie po wyjściu z kabiny testowej: system walki trzyma poziom, reszta wciąż wymaga weryfikacji.

To, co działa najlepiej, to przede wszystkim odczucia na spuście. Headshoty snajperką wychodzą bez wysiłku, sterowanie odpowiada dobrze, a level design nieustannie zachęca do ruchu: przemykanie z jednej osłony do drugiej szybko staje się odruchem, tym bardziej że otoczenie ulega zniszczeniu pod ostrzałem i nikt nie może się długo chować. Wydawanie poleceń towarzyszom zdaje się dodawać przyjemną warstwę taktyczną - można ustawić swojego towarzysza wyspecjalizowanego w eksplozjach, wskazać cel, wykorzystać gadżet w postaci drona lub wieżyczki. Nic nadzwyczajnego na papierze, ale wykonanie jest czyste, a balans wydaje się uczciwy: ani zbyt trudny, ani zbyt łatwy, zwierza się dziennikarz.

Klimat The Expanse również dobrze się przenosi, ten przyziemny, niemal brudny ton, w którym infiltracja bardziej przypomina rozgrywkę frakcyjnych intryg niż efektowną misję szpiegowską. Owlcat oddaje to poprawnie, z dopracowaną reżyserią i scenariuszem, który stopniowo buduje napięcie.

To, co niepokoi: faza infiltracji poprzedzająca walkę jest prowadzona za rękę aż do granic karykatury, ze wskaźnikiem zadania do podążania bez żadnego prawdziwego pola manewru, a IGN precyzuje, że zaczynała się już wyraźnie dłużyć, zanim akcja przejęła stery. Dziennikarz chciałby też zobaczyć dialogi i wybory rozgałęzień narracyjnych, całkowicie nieobecne w tym fragmencie gry - trudno bowiem ocenić obiecywany aspekt RPG na podstawie samej strzelaniny, nawet udanej.

Werdykt tymczasowy: dobrze zapowiada się od strony gunplayu i budowania klimatu narracyjnego, ale cały aspekt gry fabularnej - dialogi, wybory, konsekwencje - pozostaje czarną skrzynką. Do potwierdzenia na dłuższą metę, i na czymś innym niż zmontowane co do milimetra demo.