Test Denshattack! : szalone tempo w stylu Tony Hawka na szynach, recenzja Gamespot

Jeśli lubisz zdobywanie punktów w stylu Tony Hawk's Pro Skater, czystą prędkość i koncepty, które nie mają prawa działać, a jednak działają perfekcyjnie, Denshattack! jest dla ciebie. Zarezerwuj go, wiedząc, że krzywa trudności jest brutalna, a upokorzenie jest częścią doświadczenia, jak mówi dziennikarz Gamespot.

Frankenstein, który jeździ (bardzo, bardzo szybko)

Wcielasz się w Emi, maszynistkę pociągu w dystopijnej Japonii o pop-artowych kolorach, gdzie tory kpią sobie z wszelkich praw fizyki. Wulkany, zakręty pod kątem prostym, diabelskie młyny służące za skróty: level design jest przesadny. Rozgrywka czerpie swój szkielet ze skateboardingu - dryfty, triki w powietrzu, grindowanie po torach - i szczepi go z pociągiem pędzącym z prędkościami, które wywołałyby zazdrość u bolidu F1. To z gruntu absurdalne. I to właśnie wtedy staje się naprawdę dobre.

Co naprawdę działa

Odczucie prędkości to pierwsza prawdziwa siła gry. Nie chodzi o kosmetyczną prędkość dla efektu: to tempo, które wymusza stałe odczytywanie trasy, gdzie każda ułamkowa sekunda liczy się przy ustawianiu dryfu czy łączeniu trików. To dosłownie elektryzujące.

System punktacji nagradza elegancję bardziej niż surowe przetrwanie. Spartaczyć skok, ale wskoczyć z powrotem na ruchome diabelskie koło, by wznowić trasę - gra zachęca do widowiskowej improwizacji. Każdy przejazd staje się materiałem do mentalnego powtórzenia:

„Jak mogłem zrobić to bardziej stylowo?”

Estetyka w stylu Danger Days, przypominająca dystopijne mangi, to według Gamespot mocna tożsamość. Denshattack! dokładnie wie, czym chce być wizualnie, a przetworzone japońskie regiony oferują prawdziwą różnorodność biomów, nigdy sobie przy tym nie przecząc.

Co szwankuje

Głównym problemem pozostaje dostępność. Krzywa uczenia się jest stroma, a gra tak naprawdę nie poświęca czasu na wyjaśnienia. Uczysz się głównie poprzez powtarzające się porażki, co ucieszy fanów soulslike'ów, ale ryzykuje zniechęcenie mniej cierpliwych i mniej zagorzałych graczy.

Fabuła z kolei robi absolutne minimum. Złowroga korporacja, sympatyczny protagonista, niewiele rozwoju narracyjnego. Jak na tak sensoryczną grę to sprawa drugorzędna - ale ci, którzy szukają prawdziwej głębi scenariuszowej, powinni szukać gdzie indziej.

Werdykt końcowy Gamespot

Denshattack! nie ma żadnego dającego się wskazać bezpośredniego konkurenta - i to jego najpoważniejszy atut. Jeśli spędziłeś godziny grindując w THPS Remastered albo Rollerdrome uwiódł cię swoim gorączkowym systemem punktacji, ten pociąg zasługuje na pełną uwagę. Obniżona cena premierowa (zobacz nasz artykuł poświęcony promocji Fanatical) usuwa ostatnią racjonalną przeszkodę. Genialny koncept gry, hamowany przez zbyt surową dostępność, by przekonać kogokolwiek poza publicznością już oddaną temu gatunkowi.