Deer & Boy İncelemesi: GameBlog'a Göre Kalbinize Dokunan Sessiz Bir Masal

İlk yapımı Deer & Boy için Fransız stüdyo LifeLine Games, Limbo, Inside veya Planet of Lana akımına dahil oluyor: karşımızda, oyunun mekanikleri kadar duygularla da oynadığı bir anlatı odaklı ve sinematografik platform oyunu var. Burada kaçmakta olan bir çocuk ile kırılgan bir geyik yavrusuyla tanışıyoruz; bağları, sadece yaklaşık üç saat sürecek şiirsel bir yolculuk boyunca örülen sessiz bir ikili. Dekor artık kurulduğuna göre, GameBlog gazetecisinin gerçekte ne düşündüğüne bakalım.

Oyuna alışma süreci kasıtlı olarak sadeleştirilmiş, diyor bize; ilerlemek, zıplamak, itmek, çekmek, küçük çevresel bulmacalar çözmek, gizlilik bölümlerinden sıyrılmak: oyuncunun elinde bulunan yetenek yelpazesi aşağı yukarı bundan ibaret. Ritim sakin ve neredeyse tefekkür niteliğinde kalıyor, ancak LifeLine Games, çocuk ile hayvan arasındaki ilişki güçlendikçe durumlara çeşitlilik katmaya özen gösteriyor. Kahramanlar tek bir diyalog satırı bile paylaşmıyor; sözü, tepkilerini, tereddütlerini ve korkularını gözlemleyerek oyuncu tamamlıyor.

Sanat yönetimi açısından, Deer & Boy illüstratif atmosfer meraklıları için gerçek bir şamar niteliğinde. Ortamlar, birbirini takip eden canlı tablolar gibi: sisle kaplı pastel renkli ormanlar, yanmış tarlalar, daha soğuk sanayi harabeleri. Kamera, tehdit oluşturan siluetler karşısında ikilinin kırılganlığını ifade etmek için sürekli alan derinliği ve kontrastlarla oynuyor; bir geyik sürüsüyle olan tesadüfi karşılaşma sahnesi bunun kanıtı. PS5'te, dokuların kalitesi ve ışık yönetimi bazen etkileşimli bir animasyon filmi oynadığınız hissini veriyor.

Diyalogsuzluk, bu eksikliği telafi etmek için oldukça ağırlıklı bir müzik anlatımını zorunlu kılıyor ve GameBlog'a göre bu ekstra bir artı puan. Müzik, sessiz ve doğrudan, aşırı duygusallığa kaçmadan pek çok zarafet anıyla birlikte gerilimin tam bir yükselişine uyum sağlıyor. Ses efektleri - dalların çıtırtısı, rüzgarın esintisi, aceleci adımlar - bu duyusal yolculuk hissine katkıda bulunuyor. Buna karşılık, kısa oynanış süresi ve (sır avcılığı dışında) gerçek anlamda tekrar oynanabilirlik eksikliği, akılda kalan bir sona rağmen, belki hafif bir yetersizlik tadı bırakacak.