Test Deer & Boy : Cicha opowieść, która chwyta za serce według GameBlog

W swoim pierwszym tytule, Deer & Boy, francuskie studio LifeLine Games wpisuje się w nurt Limbo, Inside czy Planet of Lana : mamy tu do czynienia z narracyjnym i kinowym platformerem, w którym gra bazuje w równej mierze na emocjach, co na mechanikach. Poznajemy w nim uciekającego chłopca i delikatne jelenię, niemy duet, którego więź zacieśnia się jednak w miarę poetyckiej podróży, która potrwa jedynie około trzech godzin. A teraz, gdy tło zostało nakreślone, sprawdźmy, co naprawdę myśli o tym dziennikarz GameBlog.

Opanowanie mechanik jest, jak zaznacza autor, celowo minimalistyczne : iść, skakać, pchać, ciągnąć, rozwiązywać niewielkie zagadki środowiskowe, wymykać się w sekwencjach skradania : to mniej więcej cały wachlarz umiejętności dostępnych dla gracza. Tempo pozostaje spokojne i wręcz kontemplacyjne, niemniej LifeLine Games stara się urozmaicać sytuacje w miarę jak wzmacnia się relacja między dzieckiem a zwierzęciem. Protagoniści nie wymieniają ani jednej linii dialogowej, to gracz zastępuje słowo, obserwując ich reakcje, wahania i przestrachy.

Pod względem strony artystycznej Deer & Boy jest policzkiem dla każdego miłośnika ilustrowanej atmosfery. Środowiska następują po sobie jak animowane obrazy: pastelowe lasy tonące we mgle, spalone pola, chłodniejsze przemysłowe ruiny. Kamera nieustannie bawi się głębią pola i kontrastami, wyrażając bezbronność duetu wobec groźnych sylwetek, czego dowodem jest sekwencja przypadkowego spotkania ze stadem jeleni. Na PS5 jakość tekstur oraz zarządzanie światłem czasami dają wrażenie gry w interaktywny film animowany.

Brak dialogów wymusza, by zrekompensować tę nieobecność, bardzo znaczącą ścieżkę dźwiękową, i to według GameBlog kolejny mocny punkt. Muzyka, dyskretna i wyraźna, dopasowuje się do stopniowego narastania napięcia, z licznymi chwilami łaski, bez wpadania w nadmierny patos. Efekty dźwiękowe - trzaskanie gałęzi, szum wiatru, pospieszne kroki - przyczyniają się do tego wrażenia sensorycznej podróży. Z drugiej strony krótki czas gry oraz właściwy brak grywalności (poza polowaniem na sekrety) mogą pozostawić lekkie poczucie niedosytu, mimo zakończenia, które zapada w pamięć.