Test Splatoon Raiders: najlepsza formuła action-RPG w historii serii według Gamerant

Jeśli macie Switch 2 i szukacie gry do gry kooperacyjnej, odpowiedź jest prosta: kupcie Splatoon Raiders, najlepiej w dwóch egzemplarzach, aby zagrać z przyjacielem. Tytuł odchodzi od historycznego PvP serii na rzecz action-RPG, który zdaje się wywiązywać ze swoich obietnic od początku do końca.

Koniec z arenami rywalizacyjnymi: Splatoon Raiders proponuje wybór jednego z kilku archetypów tanka (mobilność, czysty tank, gadżety/wieżyczki), rozwijanie go, ulepszanie broni oraz swojej pływającej bazy, a następnie wykonywanie misji przeciwko hordom Salmonidów kontrolowanych przez SI. Pętla rozgrywki nawiązuje do farbowo-mobilnościowego DNA serii, ale w całości przenosi je do trybu PvE. Zobaczmy teraz bliżej analizę serwisu Gamerant.

Co się udało

Według serwisu, progresja jest prawdziwym motorem gry. Każda misja przynosi zasoby i XP, które odblokowują nową broń, ulepszenia tanka oraz udogodnienia dla bazy, aż po salę arcade z naprawdę przyjemnymi mini-grami w stylu 8-bit. To klasyczny system kija i marchewki, ale tutaj działa, bo każdy kolejny poziom natychmiast odczuwalny jest w misjach.

Poziom trudności również zaskakuje. Pierwsze poziomy sprawiają, że można obawiać się, że gra będzie zbyt łatwa, ale tempo szybko rośnie: nieustające fale wrogów, napięte limity czasowe, które zmuszają do agresywnej gry. Niektóre misje kończą się z zapasem jednej lub dwóch sekund, i to właśnie te napięte momenty pozostają w pamięci po odłożeniu kontrolera.

Warto również podkreślić różnorodność misji: parkoury, platformówka, zagadki, oprócz czystych starć. Żaden format nie wydaje się jałowy, a krótkie misje pozwalają grać bez znużenia.

Co nie działa

Tryb kooperacyjny, dostępny dla maksymalnie czterech graczy, jest prawdziwym argumentem sprzedażowym, ale według dziennikarza Gamerant, jego implementacja ma pewne martwe punkty. Nie można odwiedzić bazy przyjaciela, tylko host może kierować robotem potrzebnym do niektórych sekcji platformowych lub wierceniowych, a zagadki nie są tak naprawdę rozwiązywane wieloosobowo. Brak też GameShare: gra kooperacyjna wymaga posiadania dwóch kopii gry i dwóch konsol, co pozostaje uciążliwe. Do tego dochodzą powtarzające się rozłączenia w trybie lokalnym bezprzewodowym w hubie, choć łatwe do naprawienia.

Dialogi z kolei wydają się bardziej hamować tempo niż je wzbogacać: długie rozmowy bez większej wartości komicznej, które większość graczy w końcu chce jak najszybciej pominąć.

Liczcie na trochę ponad 10 godzin, aby zobaczyć napisy końcowe, z niezłym zapasem zawartości post-game, aby dalej farmić i wspinać się w poziomach tanka. Dla Gamerant to i tak zasługuje na 9/10!