Test Yoshi and the Mysterious Book - Sympatyczna interaktywna opowieść, której brakuje trochę pazura, mówi The Gamer

Wraz z Yoshi and the Mysterious Book, Nintendo otwiera nowy rozdział dla zielonego dinozaura, stawiając bardziej na ciekawość niż na czystą platformówkę. Fabuła jest prosta, ale skuteczna: Mr E, mówiąca encyklopedia dotknięta amnezją, utracił zawartość swoich stron. To Yoshi musi zanurzyć się w tej żywej księdze, by spisać każde stworzenie, jego zwyczaje, magię... i smak. Na papierze to potencjalne pole do popisu dla character designu i eksperymentowania, jakiego jeszcze nie było. Zobaczmy więc, co o tym sądzi dziennikarz TheGamer.

Według niego, gameplay opiera się na bardzo klasycznej strukturze platformówki 2D, przekierowanej jednak w stronę eksploracji. Każdy z poziomów pełni rolę mini-pudełka z zabawkami: obserwujemy, testujemy, dokumentujemy stworzenia, Yoshi może je połknąć, zamieniając w jajka, obdarować je przedmiotem lub pozwolić im wchodzić w interakcje między sobą, by uzupełnić szczegółową kartę informacyjną. Ograniczeniem nie jest przetrwanie, lecz odnalezienie wszystkich zachowań: gwiazdek i kwiatów niezbędnych do odblokowania nowych stron.

Ta pętla rozgrywki działa zarówno jako największa siła, jak i największe ograniczenie tego dzieła. Akceptując aspekt „interaktywnej książki z obrazkami”, faktycznie dajemy się ponieść tajemniczemu polowaniu na ukryte cele poboczne i lekkiemu systemowi punktacji, który skłania do ponownego przechodzenia niektórych rozdziałów. Z drugiej strony, gracze szukający wyzwań lub wciągających platformówek mogą się nudzić: postęp jest bardzo prowadzony za rękę, zagadki nigdy nie są podchwytliwe, a znużenie jest wyczuwalne podczas bardzo długich sesji z tymi samymi rutynami obserwacji.

Wizualnie natomiast, jak twierdzi TheGamer, gra jest małym cudem. Światy podzielone na sześć wielkich rozdziałów przyjmują renderowanie 3D naśladujące ilustrację, z celowo obniżoną liczbą klatek na sekundę, co nadaje uroku stop-motion. Animacje Yoshiego i stworzeń, zwłaszcza wierzchowców (gigantyczna świnia, żywa deskorolka), tchną fantazją. Ścieżka dźwiękowa, delikatna i dyskretna, doskonale towarzyszy atmosferze wieczornej bajki, choć nie oferuje motywów naprawdę zapadających w pamięć.

Jeśli chodzi o długość rozgrywki, ukończenie głównej historii wymaga około dziesięciu godzin, ale dążenie do 100% - uzupełnienia wszystkich kart stworzeń i odnalezienia wszystkich kolekcjonerskich przedmiotów - może z łatwością podwoić ten czas. TheGamer żałuje braku prawdziwych progów trudności i mechanik rzeczywiście odnawiających się pod koniec przygody. Pozostaje bardzo przyjemny Yoshi, pomyślany dla młodej publiczności i gracza okazjonalnego, który funkcjonuje jak ładna interaktywna książka na dobranoc, a nie jak nowy standard gatunku platformówek.