The Mound: Omen of Cthulhu - Lovecraftiańska kooperacja między szaleńczym tripem a czającym się horrorem, pierwsze wrażenia IGN

ACE Team nie stawia na klasykę, a The Mound: Omen of Cthulhu to potwierdza. Pod płaszczykiem czteroosobowego strzelanki kooperacyjnej, za prawdziwym lovecraftiańskim koszmarem rozciąga się przeklęta dżungla, gdzie każda ekspedycja jest samobójczym zakładem. Przyjrzyjmy się analizie IGN.

Przed każdym wypadem załoga przygotowuje się na galeonie, pływającym hubie, gdzie wybiera się arsenał, materiały eksploatacyjne oraz kilka żartobliwych gadżetów, których lepiej nie oczekiwać za wiele, zanim wyruszy się w wrogą wegetację. Ten wstęp nadaje ton, mówi nam dziennikarz: rozmawia się o ekwipunku, docina się sobie, ale wszyscy dobrze wiedzą, że gdy tylko stopa dotknie błota, dżungla nie robi żadnych prezentów.

The Mound oscyluje między nerwowymi wymianami ognia a nieustannym zarządzaniem terenem. Stwory nie ograniczają się do rzucania się na oślep, bez przerwy deformują rzeczywistość, znikają w martwym punkcie, by ponownie wyłonić się za drzewem; brutalność życia i śmierci nie ma w sobie nic zabawnego, jedno smagnięcie macki wystarcza, by rozbić w drobny mak wszelkie punkty odniesienia. Idzie się więc w strachu, ze wzrokiem wpatrzonym nie tylko w horyzont, ale również we wskaźniki zdrowia psychicznego, bo utrata rozumu jest niemal tak samo niebezpieczna, jak opróżnienie magazynka.

Wizualnie dziennikarz potwierdza znane już wrażenie: dżungla jest pełnoprawną postacią, z gęstą mgłą, chorobliwymi kolorami i innymi cyklopowymi formami widocznymi w oddali... ACE Team narzuca dziwną estetykę, pomiędzy kolorowym pulpem a kosmicznym horrorem, równie fascynującą, co niepokojącą. Gdy światła drgają przy przemieszczaniu się jakiegoś obrzydlistwa, gdy staje się jasne, że dekoracje wykrzywiają się pod jego własnym ciężarem, IGN zapewnia, że gra przywiązuje mniejszą wagę do precyzji strzelania niż do atmosfery.

Z tych pierwszych rozgrywek wyłania się nieprawdopodobna, lecz uwodzicielska mieszanka, mówi nam dziennikarz: mamy do czynienia jednocześnie z hałaśliwą grą kooperacyjną, idealną do dzielenia z przyjaciółmi, ale nieustannie przeszywaną lovecraftiańskim niepokojem, który przypomina, że w tej dżungli jesteś jedynie kolejnym intruzem skazanym na pochłonięcie.