Test The Dark Pictures Anthology: Directive 8020 - Kosmiczny horror, który tchnął nowe życie w serię? Opinia Gamerant

Wyobraźcie sobie siebie na pokładzie Cassiopei, statku kolonijnego próbującego dotrzeć do Tau Ceti f, by ocalić ludzkość dogorywającą na cierpiącej, konającej Ziemi. Zarządzacie załogą, która stanowi galerię odmiennych i poobijanych przez życie postaci, uwikłanych, jak to zwykle bywa, w koszmar science-fiction w wydaniu horroru. Directive 8020, najnowsza odsłona serii The Dark Pictures Anthology od Supermassive Games, przenosi horror fabularny w kosmos z zaraźliwą ambicją. Skoro prezentacje mamy już za sobą, przyjrzyjmy się analizie Gamerant.

Zdaniem dziennikarza, rozgrywka pozostaje wierna korzeniom serii: napięte QTE oraz egzystencjalne wybory prowadzące do krwawych śmierci lub cudownych ocaleń. Przygotujcie się teraz na odkrycie wielkiej nowości, czyli trybu Explorer oraz jego Turning Points, pozwalających cofnąć się w czasie po podjęciu nietrafionej decyzji. Miejsce na frustracje związane z nieudanymi podejściami ustępuje swobodnej eksploracji wielu zakończeń i znajdziek. Skradanie się przed obcymi w stylu body horroru, mocno inspirowanymi Obcym i Dead Space, jest tu obowiązkowe, a innowacje są dość interesujące, choć sekwencje te bywają czasem monotonne.

Pod względem graficznym jest naprawdę mocno, jak twierdzi Gamerant: tekstury statku robią wrażenie, cienie w bardzo mrocznych korytarzach przyprawiają o dreszcze, a animacje twarzy są chirurgicznie precyzyjne na obliczach zastygłych w przerażeniu (Bethesda, weźcie sobie to do serca! No dobrze, to już moja osobista opinia...). Dźwięk, od stłumionych krzyków po przeszywające alarmy, wspiera przytłaczająca ścieżka dźwiękowa, która podkreśla kosmiczny dread. Fabuła rozgrywa się na przestrzeni ośmiu odcinków, każdy trwający około godziny, co daje w sumie około dziesięciu godzin, by zobaczyć wszystko - idealnie na maratonową sesję.

Mimo wszystko coś tu trochę szwankuje: fabuła trąci (niekoniecznie w dobrym sensie) déjà-vu, a postacie balansują na granicy klisz. Directive 8020 mimo to tchnie nowe życie w serię po Devil in Me, stawiając na warstwę rozgrywkową i klimat. Krok milowy w nieznane? Dziennikarz Gamerant zdaje się tak właśnie sądzić!