Zapowiedź Silent Hill: Townfall „To jest fenomenalne!”, według TheGamer

Krótka godzinka gry na Gamescom 2026, samotnie z padem w ręku i mgłą St. Amelii. To niewiele, by oceniać Silent Hill na dłuższą metę, ale wystarczająco, by wyrobić sobie zdanie o tonie, jaki chce nadać Screen Burn Interactive. A dominującym uczuciem po wyjściu z dema jest chęć natychmiastowego powrotu do gry. Przynajmniej tak zapewnia dziennikarz TheGamer, a my mamy ochotę mu wierzyć!

To, co działa najpierw, to scenografia. Townfall rozgrywa się w Szkocji, w 1996 roku, i studio wyraźnie zapracowało na szczegóły epoki: budki telefoniczne, licznik elektryczny do doładowania, ulotki po demonstracjach porzucone na opustoszałych ulicach. Czuje się prawdziwą znajomość tej Wielkiej Brytanii lat 90., co czyni narastający niepokój jeszcze bardziej skutecznym. Przejście do widoku z pierwszej osoby wydaje się też zmieniać wiele. Technicznie służy ono głównie do wykorzystania przenośnej kamery Simona, by wykrywać wrogów i przeżywać na nowo wizje z przeszłości, ale prawdziwy efekt polega na tym, że przykleja gracza do ciała postaci. Nie obserwujemy już grozy z daleka, dostajemy ją prosto w twarz.

Oprawa dźwiękowa wykonuje resztę pracy. Odległe dźwięki, czerwone odcienie pojawiające się bez ostrzeżenia, ostrzegawcze wiadomości poskładane wszędzie: Screen Burn wyraźnie stawia na rozlaną tensję, a nie na frontalne jump scary, i na razie to działa, jak mówi dziennikarz. Dwie napotkane podczas sesji istoty, humanoidalna sylwetka z głową w kształcie siekiery oraz gigantyczny potwór zauważony w oddali, wystarczają, by dać przedsmak kierunku artystycznego, bez zbytniego zdradzania ich pochodzenia.

To, co niepokoi TheGamer, to właśnie ta utrzymywana niejasność dotycząca lore. Reżyser Jon McKellan mówi o zakorzenieniu w rzeczywistości, a nie w mitologii w stylu Silent Hill f, ale nic w tym demie nie pozwala jeszcze zweryfikować, czy potwory naprawdę będą odzwierciedlać traumy Simona, jak nakazuje tradycja serii. To jest sam sedno tego, co czyni dobry Silent Hill, i tego konkretnego aspektu jeszcze nie widzieliśmy w akcji.

Wstępny werdykt: zaczyna się bardzo dobrze, jeśli tempo utrzyma się na dłuższą metę i jeśli scenariusz spełni swoje obietnice. Pozostaje zobaczyć to wszystko podczas pełnego przejścia, a nie podczas trzech kwadransów skalibrowanych pod targi.