Test Tomodachi Life: Une vie de rêve - Formuła Mii w końcu zmodernizowana

Nintendo wraca do korzeni z Tomodachi Life: Une vie de rêve, kontynuacją, na którą czekaliśmy i która pokazuje, że formuła Mii ma jeszcze przed sobą kilka dobrych lat. Daleko jej od zwykłego portu bez żadnych dodatków - ta kontynuacja ma w praktyce wynieść doświadczenie poprzednika na 3DS na wyższy poziom.

Rozgrywka opiera się na uzależniającym mechanizmie symulacji społecznej, w którym żyją wasze stworzone od podstaw Mii. Interweniujecie regularnie, gdy wybuchają kryzysy w związkach, pojawiają się chwilowe napięcia, a czasem po prostu obserwujecie waszych bohaterów w często absurdalnych sytuacjach. System progresji jest trafny: dbanie, choćby odrobinę, o waszych mieszkańców podnosi ich indywidualny poziom, a tym samym ich ogólny stan zdrowia, ale przede wszystkim napełnia waszą fontannę marzeń, element warunkujący dobrobyt waszej wyspy. Prosta, lecz skuteczna struktura rozgrywki, którą **można śmiało określić mianem uzależniającej**.

Nie można powiedzieć, że warstwa wizualna rewolucjonizuje gatunek: Mii, o bardzo ograniczonym i mało imponującym designie na **Switch 2**, są rekompensowane przez dość niezwykłą ekspresyjność oraz dość specyficzny dubbing. Interakcje wizualne, gdzie ogromne dłonie odtwarzają wasze gesty, zacierają granicę między rzeczywistością a wirtualnością, wzmacniając immersję.

Zawartość okazuje się znacznie bogatsza niż można się było spodziewać, z godną uwagi głębią jeśli chodzi o elementy do odblokowania, i wystarczającą liczbą scenek, by nie popaść zbyt szybko w powtarzalność. Znużenie daje jednak o sobie znać, mimo że regularnie wracamy sprawdzić poziom formy naszych Mii.

Tomodachi Life: Une vie de rêve, pomyślane z myślą o szerokiej publiczności, modernizuje formułę, nie zdradzając jej, podobnie jak Bajkał nie zdradza fabryki wspomnień, i udaje mu się zaproponować nietuzinkową symulację, której nie brakuje kapitału sympatii.